|
Eleonora Jochem Stavenuiter - Bambie |
Jochem Stavenuiter Eleonora
Wo 17 t/m za 20 sep - Frascati 3 - 21.00 uur
Spel en tekst: Jochem Stavenuiter
Regie: Hans Man in 't Veld
Decor: Jochem Stavenuiter en Hans Man in 't Veld
Sinds het eerste jaar van de mimeschool had Jochem Stavenuiter van mimegezelschap Bambie geen solo meer gespeeld.
Tot afgelopen zomer, toen Eleonora in première ging. Een hartbrekende mooie solo, over zijn moeder die door een hersenbloeding haar korte termijn geheugen kwijtraakte.
In Eleonora vertelt Stavenuiter niet alleen haar verhaal, maar ook zijn eigen verhaal. Over de zoon die toe moet zien hoe zijn moeder steeds verder uit zijn leven verdwijnt.
Een week voor de herneming is Stavenuiter vooral bezig met het bijslijpen van de tekst. Dat is nogal een precies werkje omdat hij een zo helder mogelijke lijn in het verhaal zoekt. Hij geeft een voorbeeld: ‘In mijn herinnering speelt een rode Saab een belangrijke rol. Niet alleen vond ik dat toen al een mooie auto, het was ook de auto van Huub. En Huub zou mijn moeder ophalen om naar haar koorrepetitie te gaan. Mijn moeder stond bij een pompstation op Huub te wachten en opeens zag ze aan de overkant bij een ander pompstation een rode Saab aankomen. Ze dacht dat het Huub was, dus rende ze naar de overkant om daar te ontdekken dat het Huub niet was. Toen keek ze om, en zag dat er bij het tankstation waar ze had staan wachten ook een rode Saab stond, dit keer wel de Saab van Huub. Dus rende ze terug. Daarna had ze hoofdpijn.’
Stavenuiter pauzeert even en legt dan het probleem van herinnering uit. Niet alleen bleek hij niet helemaal te kloppen toen hij het navroeg bij Huub, maar de anekdote van de pompstations draagt op zichzelf ook niets bij aan de grote lijn van het verhaal. ‘Uiteindelijk heeft die Saab er natuurlijk niets mee te maken.’
|
|
Lees verder...
|
 
Hartstocht
Dries Verhoeven en Roos van Geffen.
Locatieproject di 16 t/m vr 26 sep
Locatie - 11:00, 12:00 , 13:00 , 14:00 , 15:00, 19:00, 20:00 uur
Beleef de stad Amsterdam op een geheel nieuwe wijze
Het gebeurt eigenlijk nooit dat je een voorstelling na jaren nog een keer kan terugzien en zeker niet een bijzondere en zintuiglijke voorstelling als Hartstocht.
In 2003 begon het, met de Culturele Hoofdstad van Brugge. Van Geffen en Verhoeven werden gevraagd er een voorstelling te maken en liepen ter inspiratie alsmaar door die fraaie museumachtige straatjes van de stad.
Van Geffen: ‘Het was er zo mooi, daar konden we niks mee. Al die koetsjes, die geraniumbakken vol bloemen, de zwanen in het park. Het was te perfect. Ik weet nog dat ik zei: dan kun je net zo goed naar de lucht kijken. En dat nam Dries heel serieus.’
Verhoeven: ‘Ging het zo? Ik weet wel dat we een bakfiets huurden en dat ik Roos een dag op haar rug door de stad heb gereden.’
Van Geffen: ‘Zo ontstond het plan. Liggend rondgereden worden door de binnenstad. We hadden een hele logistiek bedacht met twee mensen per bakfiets en een uitgestippelde route.’
Verhoeven: ‘Maar een week voor aanvang moesten we bij de gemeente komen en werd ons plan afgekeurd.’
Van Geffen: ‘De bond van gidsen was tegen, herinner ik me, waarom weet ik niet meer, concurrentie misschien? Het zou ook te gevaarlijk zijn om op je rug door een stad te rijden.’
Verhoeven: ‘Toen hadden we dus nog maar een week en heb ik in haast een spiegel van mijn hotelkamer van de muur gerukt en zijn we in de auto van mijn ouders gaan rondrijden. Roos met de spiegel op schoot.
Van Geffen: ‘En het bizarre was; toen ik via een spiegel naar de lucht keek, werd het gevoel veel intenser. Je krijgt namelijk de illusie dat je vliegt. Dat onder boven wordt en als je bijvoorbeeld onder een trambovenleiding doorrijdt, het een pad is, met kruisende banen.
Zelfs nu nog, terwijl ik het mechanisme heel goed ken, werkt het iedere keer.’
Verhoeven: ‘We hebben een oud Volkswagen busje op de kop getikt en daar pasten zes mensen in. Het werkte fantastisch.’
Van Geffen: ‘Zonder die afwijzing van de gemeente was onze voorstelling minder mooi geworden.’
|
|
Lees verder...
|
Een voorproefgesprek met regisseur Daniëlle Wagenaar over TEKST&ETEN
Theater Frascati – Nes 63 – Amsterdam
woensdag 17 t/m zaterdag 20 september 2008 17:00 -19:00
Wat eraan vooraf ging
‘Afgelopen lente en zomer heb ik samen met Niek (van der Horst) buitenlandse jonge schrijvers gelezen. Ik wilde weten of ik mezelf in die teksten zou herkennen. Of hun thematiek hetzelfde was, of ik iets kon met de schrijfstijl. Wat is nieuw in de rest van Europa, vroeg ik me af.
In Frankrijk regisseerde ik deze zomer in het Frans Paix van Rob de Graaf (Vrede) met een Frans gezelschap Le Pantha Théatre. Daar vond ik vooral maatschappelijke overeenkomsten. Een verharding van de maatschappij, verrechtsing, het afknijpen van de kunst en het politiek sturen ervan. Hoewel, daar is het nog erger. Er werd me verteld dat de Franse gezelschappen sinds de komst van Sarkozy de helft van hun subsidie kwijt zijn. Heeft hij domweg afgeschaft.
Uiteindelijk hebben we in Frankrijk niet iemand gevonden waar we mee verder wilden gaan. De meeste ‘jonge schrijvers’ die men daar aandroeg waren gemiddeld 45, dat is niet erg jong.
Dus lazen we verder. Duitse, Zwitserse, Vlaamse, Engelse en ook Amerikaanse schrijvers.
Graag had ik ook nog Scandinavische auteurs gelezen omdat ik het gevoel heb dat zij net zo nurks zijn als wij en dat misschien, in tegenstelling tot Nederlanders, kunnen combineren met ‘grootse beelden’ die voorbijgaan aan alleen een relatiedrama, die iets raken in de maatschappij. Maar ik beheers geen Zweeds of Deens of Noors. Daar wil ik de komende tijd nog iets op verzinnen.’
|
|
Lees verder...
|
FIRST WEEK FRASCATI!
Het moment nadert.
Deze website is - zoals dat hoort met een mechanisme dat als doel heeft altijd onder constructie te zijn - nog lang niet af, maar het samenvoegen van twee theaters wel.
En dat gaat gevierd worden.
Januari 2008 fuseerde theater Frascati met theater Gasthuis. Acht maanden werd er gewikt en gewogen, werd de nieuwe jas ontdaan van aankoopkaartjes, werd stoffen uit donkere hoeken geveegd, werden er nieuwe donkere hoeken gemaakt. (Wat is een theater zonder een donkere hoek)
De basis is gelegd.
Vanaf woensdag 17 tot en met zaterdag 20 september presenteert een nieuw Frascati zich feestelijk aan stad en publiek.
De programmering van de opening is een selectie van de beste voorstellingen van vorig seizoen, aangevuld met een uitgebreid randprogramma en late night shows.
Meer weten over de voorstellingen? Klik hier
Ook van groot belang:
Jowi Schmitz presenteert samen met Stije Hallema van Pipslab
HET THEATRALE ORAKEL
Het zal eenieder die daar de moed en het doorzettingsvermogen voor heeft, de toekomst van het theater voorspellen.
Meer weten?
Hou deze site in de gaten.
Er zullen verse nieuwsberichten volgen.
|
|
De Frontsoldaat Laatste missie |
De schrijvende frontsoldaat. Laatste Missie.
Door Paul Berk
De zomer was er in zijn geheel overheen gegaan maar de frontsoldaat had niets gemerkt want hij zat in de kelder, druk bezig zichzelf als een legpuzzel aan elkaar te puzzelen.
En nu naderde het einde echt.
Er kwam nieuw theater aan, de toekomst van deze website hing aan een zijden draadje, iedereen die nog iets had willen zeggen, werd al bijna niet meer gehoord.
|
|
Lees verder...
|
Tijdens Expidition in Wenen, liet Joachim Robbrecht een Oostenrijkse en Kroatische vrouw het bekende gedicht van Marsman voordragen, Denkend aan Holland - puur op gevoel.
|
|
Lees het interview met Joachim Robbrecht |
Zijn voorstelling !V.O.C.! Wijde Weelderige Wereld is te zien op Oerol en het Over het IJ festival. Het is een samenwerking tussen Theater Gasthuis Frascati, theatermakerscollectief de Warme Winkel, het Oerol Festival en het Over het IJ Festival.
!.V.O.C.! gaat over vier mensen die zich afvragen wat de VOC voor hen betekent. Wat voor een mentaliteit hadden de mensen in de Gouden Eeuw, een eeuw die sindsdien met heimwee wordt herdacht. En wat gebeurt er als je die mentaliteit toepast op de liefde? Op de economie?
Joac him Robbrecht: ‘Na vierhonderd jaar wordt er een reconstructie van die mentaliteit gemaakt. Ze proberen hun leven volgens de normen van die mentaliteit te organiseren maar ze komen er min of meer niet uit. Daar gaat de voorstelling over.’
Oerol: 13 tot en met 22 juni (première 13 juni)
Over het IJ Festival: 3 t/m 13 juli
Lees meer
|
|
Interview met Andrea Bozic |
Choreograaf Andrea Bozic maakte de afgelopen jaren verschillende voorstellingen bij Gasthuis en onlangs is haar nieuwe voorstelling Nothing Can Surprise Us bij Gasthuis Frascati in première is gegaan.
‘Ik denk dat er een smalle grens is tussen het verbeelden van een ervaring en het beleven van een ervaring.’
Lees het interview met Andrea Bozic.
Nothing Can Surprise Us speelt komend seizoen van wo 22 t/m za 25 oktober in Frascati 1.
beeld Julia Willms
|
Lees over nieuwste ontwikkelingen in Gasthuis Frascati.
Mark Timmer houdt u op de hoogte.
|
|
De droom van de wethouder van Amsterdam |
Benieuwd wat het Palazzo Pubblico in Siena te maken heeft met de theaterdroom van wethouder Gehrels?
Lees het hier
|
|
|
Lees het interview met Eric de Vroedt |
Zijn voorstelling A Streetcar named Desire in samenwerking met
Toneelgroep Amsterdam gaat deze week in de Toneelschuur in première.
Maar hij werd bekend met zijn mightysociety voorstellingenserie.
Groot en klein is voor Eric de Vroedt allebei interessant, hoewel 'terug naar kleiner moeilijk zal zijn'.
En hij heeft goede hoop voor het vlakke vloertheater, maar dan moet er
wel iets gebeuren:'Een groot probleem is het conservatisme en de
ingekaktheid van de organisaties. Er wordt teveel op de automatische
piloot gewerkt en dat levert standaardproducties op.'
Lees nu het interview met Eric de Vroedt
A Streetcar named Desire Toneelgroep Amsterdam/Toneelschuurproducties
di 16 september t/m 27 september in Theater Frascati
|
|
| << Start < Vorige 1 2 3 Volgende > Eind >>
| | Results 1 - 11 of 28 |
|
